Opinie o Nas

Co to jest dietetyka klinicznaCzym jest dietetyka kliniczna?

Dietetyka kliniczna jest dziedziną nauki, która łączy ze sobą wiedzę z zakresu leczenia wielu klinicznych jednostek chorobowych, z tą o żywności i żywieniu oraz o wszelkich zależnościach występujący między tymi naukami. Dietetyk kliniczny jest osobą, która ukończyła kierunkowe studia i zdobyła umiejętności z zakresu żywienia klinicznego — takie jak specjalne wymagania żywieniowe w zależności od jednostki chorobowej, z jaką zmaga się pacjent, a także wpływu różnych czynników pokarmowych na dane schorzenie.

Dietetyka kliniczna szczególnie koncentruje się na wiedzy z zakresu leczenia żywieniowego osób zmagających się z różnymi chorobami m.in.:

  • nowotworowymi,
  • tarczycy,
  • przewodu pokarmowego,
  • układu sercowo-naczyniowego,
  • cukrzycą,
  • insulinoopornością,
  • anemią,
  • osteoporozą,
  • dną moczanową,
  • a także chorobami zapalnymi jelit i innymi.

Zazwyczaj dietetycy kliniczni koncentrują się na kilku jednostkach chorobowych lub grupach pacjentów i stają się w nich specjalistami, np. dietetycy pediatryczni, psychodietetycy, dietetycy onkologiczni czy sportowi. Podobnie jak w przypadku lekarzy, każdy z tych specjalistów dietetyki ma wiedzę z zakresu klinicznej dietoterapii schorzeń, ale koncentrują się oni w określonej grupie. Decydując się na wizytę u dietetyka, warto sprawdzić, w jakiej dziedzinie się on specjalizuje i wybrać takiego, który odpowiada naszym indywidualnym potrzebom.

Studia na kierunku dietetyka kliniczna przygotowują studentów do stosowania leczenia żywieniowego przeznaczonego do specjalnych potrzeb pacjentów zmagających się z chorobą. Postępowanie żywieniowe będzie się różnić w zależności od jednostki chorobowej, dlatego wiedza dietetyka klinicznego musi być szeroka i stale aktualizowana. Pomocne w tym procesie są różne kursy, konferencje i szkolenia, które przekazują najnowsze informacje, często dotyczące konkretnej dziedziny dietetyki. Na studiach przyszły dietetyk uczy się klinicznego zarysu chorób i postępowania w nich, zdobywa informacje z diagnostyki laboratoryjnej, co pomaga w interpretacji wyników pacjentów. Poza tym na studiach dietetycznych są zajęcia kulinarne, na których dietetycy uczą się jak tworzyć posiłki w różnych dietach i jak je modyfikować w zależności od potrzeb pacjenta. Leczenie żywieniowe jest coraz bardziej docenianą terapią uzupełniającą leczenie farmakologiczne.

Zmagając się z różnymi chorobami, warto udać się do dietetyka, który wprowadzając prawidłowe, zbilansowane żywienie wspomoże leczenie schorzeń lub zapobiegnie ich rozwojowi.

 

Bibliografia:

[1] Ciborowska Helena; Rudnicka Anna. Dietetyka Żywienie zdrowego i chorego człowieka. Red. Warszawa: PZWL Wydawnictwo Lekarskie, 2014

INSTRUKCJA UŻYTKOWANIA 0
Sposoby trzymania aparatu do akupunktury pokazane są na rys. 1 oraz 2

Trzymanie aparatu do akupunktury

Rys. 01 Sposób trzymania aparatu

Sposób trzymania aparatu do akupunktury

Rys. 02 Sposób trzymania aparatu


Trzymając aparat w dłoni dotykamy elektrody biernej (2 - blaszka większa), tak, aby jednym palcem włączyć i regulować poziom stymulacji pokrętłem (3) umieszczonym na górnej części aparatu.

Budowa aparatu do akupunktury

Ogólne zasady używania aparatu:

1. Włączyć aparat przez lekkie pokręcenie pokrętłem (3) w kierunku przodu aparatu. Zaczyna migać światło umieszczone w gałce, aparat wydaje cichy, przerywany dźwięk.

2. Przyłożyć elektrodę czynną  główną (1) lub pomocniczą (1a) do skóry.

3. Regulować siłę stymulacji pokrętłem (3).
Zwiększanie uzyskuje się pokręcając gałkę w stronę czubka; zmniejszenie - kręcąc w stronę przeciwną.

Siła stymulacji musi być dobrana indywidualnie do własnych odczuć. Powinno być wyczuwalne wyraźne mrowienie, bez uczucia bólu. Często w początkowej fazie stymulacji daje się odczuć nieprzyjemne kłucie lub szczypanie. Aby uniknąć tego efektu, należy zwilżyć skórę, zmniejszyć siłę stymulacji i stopniowo ją zwiększać.

Często stymulacja powoduje drgania mięśni pod skórą, nawet bardzo silne. Jest to efekt pozytywny (trening mięśni) i nie należy się nim przejmować.

U niektórych osób zwiększanie siły stymulacji powoduje nieprzyjemne kłucie w ręce dotykającej elektrody biernej (2). Aby usunąć ten efekt, należy ująć aparat całą ręką, aby maksymalnie zwiększyć powierzchnię dotykając elektrody biernej (2).

4. Czas stymulacji można określić odliczając sygnały czasowe podawane przez aparat - co minutę aparat wydaje charakterystyczny dźwięk. W zależności od zastosowania, stymulacja powinna trwać od 1 do 5 minut.

5a. Stymulacja powierzchni skóry
Elektrodę czynną (1) należy przyłożyć bezpośrednio do wybranego miejsca. Podczas stymulacji aparat można przesuwać po powierzchni skóry, ruchami kolistymi lub liniowymi. Można ułatwić przesuwanie aparatu przez lekkie nakremowanie skóry.
Czas takiej stymulacji może wynosić około 5 minut w jednym miejscu.

5b. Stymulacja punktów akupunktury
Skuteczność leczenia chorób za pomocą elektropunktury zależy od dokładności lokalizacji punktów aktywnych biologicznie (punktów akupunktury).
Aby ułatwić wyszukiwanie tych punktów, aparat do akupunktury został wyposażony w czujnik, sygnalizujący obecność punktu. Przy trafieniu w punkt rozpoczyna się sygnalizacja akustyczna.

Warto też wiedzieć, iż punkty akupunkturowe są zazwyczaj bardziej wrażliwe od reszty skóry, w przypadku stanów chorobowych mogą być nawet bolesne.
Reagują znacznie czulej na prąd elektryczny, dzięki czemu podczas stymulacji odczuwa się mrowienie, które znika, jeżeli aparat zostanie przesunięty poza
punkt.

Aby odnaleźć punkt akupunktury, należy przyłożyć elektrodę czynną (1) w miejsce, gdzie powinien być punkt i za pomocą aparatu dokładnie ten punkt umiejscowić. Elektrodę czynną (1) należy przesuwać po skórze ruchem równomiernym, bez wciskania jej w skórę. Podczas przesuwania sygnał dźwiękowy powinien być cichy, zaś przy trafieniu w punkt wyraźnie się podgłośnić.

Wykrywacz punktów ma regulowaną czułość - mały prąd nie wykaże żadnych punktów, duży prąd może pokazywać punkty wszędzie, na całej skórze.
Potrzebny jest „złoty środek” - taki prąd, przy którym nastąpi podgłośnienie dźwięku.

Aby więc poprawnie zlokalizować punkt należy tak ustawić pokrętło (3), by podczas przesuwania elektrody czynnej (1) w pobliżu punktu było słychać głośny dźwięk. Jeżeli dźwięk jest głośny cały czas, należy zmniejszyć poziom prądu potencjometrem (3); jeżeli stale go nie ma, poziom prądu należy zwiększyć. Przy precyzyjnym wyregulowaniu potencjometrem (3) dźwiękiem pojawia się tylko przy dokładnym zlokalizowaniu szukanego punktu.

W przypadku trudności w znalezieniu punktu lub bolesnej stymulacji można zwilżyć skórę w celu polepszenia przewodności elektrycznej. Czas stymulacji jednego punktu powinien wynosić od 1 do 5 minut, najczęściej 2 minuty.

Wykaz najczęściej stymulowanych punktów znajduje się w TOP 24 DOLEGLIWOŚCI.

6. Pomoc innej osobie
W trudno dostępnych miejscach (np. na plecach) można skorzystać z pomocniczej elektrody czynnej (1a) przykładając ją do ciała zamiast elektrody (1). Można też skorzystać z pomocy drugiej osoby. Osoba stymulująca musi dotykać wówczas ręką osobę stymulowaną:

Pomoc innej osobie w stymulacji punktów

 

Czyszczenie aparatu i dezynfekcja

Aparat należy czyścić wilgotną, wyciśniętą ściereczką (woda z mydłem lub z detergentem), a następnie wytrzeć do sucha.

Należy zwrócić uwagę, aby woda nie dostała się do wnętrza aparatu przez otwory.


Nie wolno zanurzać aparatu w żadnej cieczy. Nie wolno dopuścić, aby ciecz dostała się do wnętrza obudowy.

 

Aby zdezynfekować aparat należy użyć miękkiej ściereczki nasączonej alkoholem etylowym lub izopropylowym. Można użyć przykładowych środków:

  • Transeptic (Parker USA),
  • Aerodesin 200 (Lysoform N i e m c y ) .

Środka dezynfekującego należy używać zgodnie z instrukcją producenta.
Po dezynfekcji należy wytrzeć pozostałość środka ściereczką zwilżoną w wodzie.

Aparat nigdy nie może być sterylizowany.

 

Ostrzeżenia

1 . Jeżeli zachodzi podejrzenie uszkodzenia aparatu, przed przystąpieniem do dalszej pracy powinien on być sprawdzony przez producenta.

2. Błędne użycie (takie jak przedłużone stosowanie, niewłaściwe miejsca na skórze do stymulacji, niewłaściwe nastawy) może spowodować niewłaściwe efekty działania aparatu.

3. Indywidualnie przeróbki urządzenia mogą grozić porażeniem prądem elektrycznym.

4. U niektórych pacjentów mogą wystąpić reakcje alergiczne na elektrody aparatu.

5. Wielokrotne czyszczenie w nieprawidłowy sposób, szczególnie z użyciem nadmiernej ilości płynów, może spowodować uszkodzenie aparatu.

6. W przypadku dowolnej elektrody przekroczenie gęstości prądu 2mA wartości skutecznej/cm2 może wymagać od użytkownika szczególnej uwagi.

7. Nie zaleca się stosowania stymulacji u pacjenta mającego implantowane urządzenia elektroniczne (na przykład kardiostymulator), zanim najpierw nie uzyska specjalistycznej opinii medycznej.

8. Równoczesne podłączenie pacjenta do urządzenia chirurgicznego wielkiej częstotliwości może spowodować oparzenia w miejscu przyłożenia elektrod aparatu i możliwe uszkodzenia aparatu.

9. Działanie w bezpośredniej bliskości (np. 1 m) urządzenia do terapii krótkofalowej lub mikrofalowej może spowodować niestabilnoość parametrów wyjściowych aparatu.

10. Stosowanie elektrod w pobliżu klatki piersiowej może zwiększyć ryzyko fibrylacji serca.

Komentarze do wpisu (0)

imbio.pl - świat w wymiarze EKO

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl